کفّاره، چیزی است‌که به جهت به‌جا آوردن حرام یا ترک واجبی، بر انسان واجب می شود.

کفّاره گناهان بسیار است، از جمله:

۱- کفّاره کشتن مؤمن از روی عمد: باید یک برده آزاد کند و شصت روز روزه بگیرد و شصت فقیر را سیر کند.

۲- کفّاره کسی که در روزه ماه رمضان، با چیز حرامی مانند شراب، روزه اش را باطل کند، همان کفّاره کشتن مؤمن از روی عمد است.

۳- کفّاره کسی که از روی خطا، مؤمنی را بکشد، باید یک برده آزاد کند و اگر نمی‌تواند شصت روز روزه بگیرد و چنانچه عاجز باشد، شصت فقیر را سیر کند.

۴- کفّاره کسی که در قضای ماه رمضان، بعد از ظهر، عمدی، کاری که روزه را باطل می‌کند انجام دهد، باید ده فقیر را سیر کند و اگر نمی‌تواند سه روز، روزه بگیرد.

۵- کفّاره کسی که با چیز حلال، روزه ماه رمضان‌را باطل کرده است، باید یک برده آزاد کند، یا دو ماه روزه بگیرد و یا شصت فقیر را سیر کند.

۶- کفّاره کسی که به عهد، یا نذر و یا قسم خود عمل نکرده، قبلاً بیان شد.

۷- کفّاره زنی که گیسوان خود را در مصیبت چیده، مانند کفّاره کسی است‌که در ماه رمضان، به غیر حرام افطار کرده است.

۸- کفّاره زنی که در مصیبت گیسوان خود را کنده، یا صورت خود را مجروح نموده و همچنین کفّاره مردی که در مصیبت زن یا فرزند خود،

پیراهنش را پاره  کرده است، مانند کسی است‌که به قسم خود، عمل نکرده باشد.