بیانیه محرم ۱۴۳۵
الرّحمان الرّحیم
السّلام علیک یا ثار الله
سلام بر تو ای خون جوشنده خدا که هیچ گاه از جوشش نایستاد
السّلام علیک یا وتر بسم الله الله الموتور
سلام بر تو ای یگانهء خدا که بی همتایی
السّلام علیک یا صاحب المصیبة الرّاتبة
سلام بر تو ای دارنده مصبیت پا بر جا و همیشگی
السّلام علیک یا اباعبدالله
سلام بر تو ای پدر خداپرستان
ماه محرم از راه می رسد، با ندایی الهی که آفاق و انفس مؤمنان را پُر ساخته، ندایی آن چنان عظیم که هستی را به تپش وادارد و آفریدگان را متأثّر نماید…آسمان را نیلگون، هوا را غبارآلود، زمین را گرم و گریان سازد…
هرچند خون می جوشد و مصیبت سیّدالشّهداء علیه الصّلاة و السّلام، همیشگی است… هرچند دلهای مؤمنان، همیشه عزادار حسین است امّا… برای حلول ماه سیّدالشّهداء اباعبدالله الحسین علیه السّلام باید مهیا بود؛ آیا مهیّا هستیم؟…
لحظه ای درنگ… ماه سرورمان امام حسین علیه السّلام در راه است، ما در کدام مسیر هستیم، راه رضای او؟
اگر گوش جان بسپاریم، هنوز ندای «هل من ناصر ینصرنی…» مولا بلند است… آیا در این ۱۰ ماه گذشته، چندان یاری اش کردیم تا ندای مظلومانه و فریاد غریبانه اش را «لبّیک» گوییم؟
حقیقت حقّ سیّدالأنام را، تنها ولیّ معصوم یارای ادا نمودن دارد… اصلاً حق تعالی، قیامت کبری برپا می کند تا حقّ حسین را، تمام حقّ حسین را ادا نماید. امّا…
هستی مرهون حسین است، حیات از نام او و بقا بسته به رضای اوست… خداوند نه از همه انسان ها، همه جنیان، همه آفریدگان، بلکه خداوند از ذره ذره هستی، خون حسین را طلب می کند…
پس ما نیز باید حقّ خون پاکش را برای حیات جسم و روح، برای حیات فکر و قلب، برای پاکی نسب و حسب، برای باور پاک و آبرویی که از او داریم، در حدّ خودمان ادا کنیم…
حقیقت محرم را، امام محرم را، پیام محرم را دریابیم تا جایی برای، تفسیرهای شخصی و دل خواه، جایی برای سخن نامحرمان نباشد… دشمن بیدار است و لحظه ای خواب و خاموش نمی شود… ایجاد تردید، نخستین گام اوست، القای شبهه در باورهای راستین دین اسلام و تلقین پوچی، گام های بعدی هستند… و پایان «بی دینی و بی قیدی» خواهد بود…
باید شور محرم را لبریز از شعور شیعه کنیم…
مصیبت زده باشیم و عزادار شویم،
شعائر الله را، ممتازترین شعائر الهی را به جای آوریم…
این بارگاه، برای مولایمان سیّدالشّهداء علیه السّلام است؛
حرام را در بارگاه سراسر عزّت و پاکی او راه ندهیم…
مبادا در پی خوشایند طبع و نفس خویش برویم…
مبادا دست به نوا و ندایی شویم که ارباب نمی پسندد…
همه ما باید چشم بر لب های مبارک مولایمان بدوزیم تا دین ما، دین حسین باشد، خواسته ما، خواسته های حسین باشد، ذره ذره وجودمان، مهر و رضای حسین علیه افضل الصّلوة و السّلام را طلب کند؛
و «لبّیک یا داعی الله» گوید… و نه تا کربلا، نه تا قتلگاه، بلکه تا نوک نی، با حسین همراه شود… این گونه است که همراهی مولا، معنا می یابد…
زیارت عاشورا را از عمق جان بخوانیم تا نه تنها حقّ خونش را بجا آوریم بلکه در شمار خون خواهانش قرار گیریم…
داشته های ما مهر حسین است، حرارت داغ شهادت او در سینه هاست… داشته ها، اشک های لرزان، ناله های بی امان، ضجّه های نالان، فریادهای سرخ و سینه های کبود است… قدرش را بدانیم و معنایش را درک کنیم تا شبهه هایی که هر روز رنگ عوض می کند که قلب باور ما را نشانه بگیرد، از روشنای اندیشه ما، کور شود و از عمق حرارت مهر مولا، آب گردد و نیرنگ هایی که با تحریف عزاداری عزا را دار زدند، نقش بر آب شوند… .
ندای او را از سر ایمان و اخلاص چنین لبیک گوییم:
لَبَّيْكَ داعِيَ اللهِ لَبَّيْكَ إِنْ كانَ لَمْ يُجِبْكَ بَدَني عِنْدَ اسْتِغاثَتِكَ وَ لِساني عِنْدَ اسْتِنْصارِكَ فَقَدْ أَجابَكَ قَلْبي وَ سَمْعي وَ بَصَري وَ رَأْيي وَ هَوايَ
این زمزمه های الهی «مؤمنان مخلَص» است که با آل الله همراه و هم نوا می شود و به عرش می رود …
دست غیر از این آستان کوتاه است…
اللّهمّ احینا محیا محمّد و آل محمّد و امتنا مماتهم و توفّنا علی ملّتهم و احشرنا فی زمرتهم و لا تفرّق بیننا و بینهم طرفة عین ابدا فی الدّنیا و الآخرة
محرم الحرام ۱۴۳۵ قمری
خاک پای فاطمه،
حضرت آیت الله شیخ حیدر تربتی کربلائی
