ویژه نامه محرم الحرام۱۴۳۸
محرم ۱۴۳۸
بسم الله الرّحمان الرّحیم
الحمدلله ربّ العالمین و صلّی الله علی سیّدنا محمّد و آله الطّاهرین و لعنة الله علی أعدائهم أجمعین
در آستانه حلول هنگامه سوگواری، محرم الحرام، ماه حسین سلام الله علیه، به دنبال آن هستیم که لبی از دریای معرفة الامام، تَر کنیم… و کجا به این مهم دست خواهیم یافت؟ و چقدر باید پیگیر بود تا شاید عطر فضای معنویتش را استشمام کنیم؟
از سیّدالشّهداء می گویم، او که «وتر الله الموتور فی السّماوات و الأرضین» است… و چه باید گفت از عظمت شخصیتی که جز از جانب خدای تعالی و ائمّه معصومین علیهم السّلام، هیچ کس نمی تواند سخن از برتری اش به میان آورد؟
و کیست که حسین صلوات الله علیه را دریابد.
امیرالمؤمنین، یک بار بر دوش پیامبرخدا جای گرفت تا بت ها را بشکند… و بار دیگر روی دست رسول الله قرار یافت تا جایگاه او نسبت به خدا و رسول، رسماً به همگان اعلام گردد… امّا امام حسین علیه السّلام از انگشت گرامی پیامبر خاتم، از جسم و جان رسول الله تغذیه گشت و همواره حتی هنگامه نماز، بر پشت و پا، دوش و دستان فرستاده الهی جای داشت… او، عصاره ای از جسم و جان پیامبرخدا است…
تفصیل تمام انبیاء و اوصیاء، همه در وجود اوست و این است سرّ «السّلام علیک یا وارث آدم…»
تفصیل تمام مصائب از فضائل است و تفصیل همه فضائل در معارف است؛ یعنی هر چه معرفت والاتر، فضیلت برتر و هرچه فضیلت برتر باشد، مصیبت عمیق تر و بی نظیرترین است…
و این است که سیّدالشّهداء، حتّی تفصیل رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم است: آنچه در رسول الله به اجمال است، در او به تفصیل است، شبیه نسبت هسته به درخت و برگ و ثمره.
و امیرالمؤمنین علیه السّلام فرمودش: «یا أَبا عَبْدِ اللهِ أُسْوَةٌ أَنْتَ قُدُماً» ای ابا عبد الله تو اسوه پیشینیان بوده‌ای… و مذهب و مرام او، چنان قابلیتی دارد که در تمامی ابعاد، تا نهایت عالم، اسوه همگان قرار گیرد «تو ابا عبد الله و از قدیم اسوه بوده ای، اسوه هستی و اسوه خواهی بود».
بالاترین نفس «نفس مطمئنّه» است، در جهان آرامشی نیست جز این‌که در نفس مطمئنّه است و ظهور اتمّ آن در ابی عبدالله الحسین علیه السّلام است که خدای تعالی، او را چنین خطاب می کند: «یا ایّتها النّفس المطمئنّة… »
و بشر همواره، در غم و درماندگی، اضطراب و سرخوردگی بوده و هست و خواهد بود جز این که هرکس خواهان اطمئنان و قرار است، باید به جایگاه آرامش، به سیّدالشّهداء التجاء کند…
حسین صلوات الله علیه، که رسول الله و امیرالمؤمنین فدایی او هستند… چه رسد به ما سوای دردانه های خلقت… حسین صلوات الله علیه، که جایگاه شهادتش، مطاف مولانا امیرالمؤمنین بود …
حسین صلوات الله علیه، کجا رهبری چون او می‌توان یافت؟ او که آفریدگان عالم عُلْوی و ملکوتی و غیر، تمنای خدمت‌گزاری آستانش دارند؟
او که به فرموده جدّ اطهرش صلّی الله علیه و آله : «حُسَيْنٌ مِنّي وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ، أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً»، و عالم متحیّر از این گفته اوست که: «وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ».
دولت او، از آغاز آفرینش آغاز گشت و تا قیام قیامت و در بهشت برین جاودان خواهد بود؛ دولت عقل کل و کلّ عقل است نه دولت دیوانگی و مستی … که اگر کسی خواهان محبوبیّت نزد خالق حسین است باید که محبوبش حسین باشد «…أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً»، و ما… که مدعی دوستی و پیروی از مرام حسین صلوات الله علیه هستیم و خود را جان فدای او می‌نامیم… در گفتار، کردار، افکار، صورت، سیرت و بصیرت، چقدر با او فاصله داریم؟…
ای ارباب عالم، و ای ارباب بی کفنم به این بندگانت نظری از روی رحمت خاصّه‌ات بنما که همه محتاج آنیم.
یا قتیل العبرة ارزقني العبرة في مصیبتک و شوق معرفتک و الفناء فیهما، صادق آل‌محمّد صلّی الله علیهم فرمود: پس از هفت تکبیر و هفت تهلیل و هفت تحمید و هفت تسبیح و اجابت استنصارش (هفت لبّیک) بگو: «لَبَّيْكَ داعِيَ اللَّهِ لَبَّيْكَ داعِيَ اللَّهِ إِنْ كانَ لَمْ يُجِبْكَ بَدَني عِنْدَ اسْتِغَاثَتِكَ وَ لِسانِي عِنْدَ اسْتِنْصارِكَ فَقَدْ أَجابَكَ قَلْبي وَ شَعْري وَ بَشَري وَ رَأْیي وَ هَوايَ عَلَى التَّسْليمِ لِخَلَفِ النَّبِيِّ الْمُرْسَلِ وَ … » این چه مقامی است داعی الله؟!!!
حضرت آیت الله شیخ حیدر تربتی کربلائی
