مصیـــبتی به عظمت عاشـــورا صمدی آملی چه می‌گوید؟
صمدی آملی می‌گوید: یک مقداری باید ترس داشت قبل از اینکه ماها بریم بهشت می‌بینیم یزید و اینها رفته‌اند… باید دوره تفسیر اَنفُسی درست بشه بعد این درمیاد و لذا یه وقتی هم آقا (یعنی حسن‌زاده آملی) می‌فرمودند که نمی‌توانیم آنی که داریم بگیم اگه بگیم ما را بیچاره می‌کنند، بله راست میگه، الان مردم بشنون تو خیابون، حرف حق هم هست خودمون هم میگیم و حقّه، حالا اگر برود چیکار میکنه؟ همه لعنت می‌کنند.
همه می‌خوان ایشون (یعنی یزید و اینها) را دورش کنند، جناب سیدالشّهداء داره ایشون را میکشه میاره… ما همه، همه یعنی کلّ عالم، همین جور دست به دست می‌دیم این آقا را دورش کنیم، جناب سیدالشهداء می‌گوید نه بذار بیاد، چرا دورش می‌کنی؟… تو چه داعی داری که جلوی دیگران را ببندی؟ چرا تنگ‌نظری؟
از طرفی هم اینها هر کاری کردن، دین خدا و ناموس خدا باقی ماند یعنی چیزی نشد که اینها ضربه به ناموس خدا بزنند اتفاقا شاید اینها فردای قیامت بگویند شما این‌قدر خواستید ما را دور کنید، ما را دور کنید خوب اگر ما نبودیم شما این همه مؤمن کجا بار می‌آمدید؟ من باعث شدم شما به کمال برسی. حالا که من باعث شدم تو به کمال برسی، چرا این قدر تنگ نظری نمی‌گذاری من یک مقدار جلو بیام. یک وقت می‌بینی جلوی ما می ایستند همون‌ها برهان اقامه می‌کنند.
الان چقدر ما باید متشکر شمر و عمر سعد باشیم؟ الان مردم چقدر دارن به خاطر امام حسین به کمال می‌رسند؟ خوب اگر شمر اون روز آقا را رها می‌کرد تمام می‌شد می‌رفت، خوب آقا چی می‌شد مثلاً؟ نتیجه‌اش این بود که برمی‌گشت به مدینه و همان مردم مدینه؛
حالا چه فرقی می‌کند چهار روزی عمرشون اضافه‌تر بشود؟ این مقداری که بودن مگه چند تا ساخته شد؟ فقط تنها چیزی که هست اینکه به استقبال بریم و ۱۰ میلیون جمعیت جمع شویم که بله آقا آمدند، الحمدلله از مرگ درآمدند. او از مرگ درآمد و آمد، سنّ ۶۳ سالشون می‌شد مثلاً ۷۳ سال، نتیجه چی می‌شد؟ جناب نوح بیچاره ۹۰۰ سال زحمت کشید ۷۰ نفر گیر آورد، جناب سیدالشهداء را شمر شهید کرد، ایشان ۷۱ نفر چیه آقا؟ الی یوم القیامه همین‌جور دارن میان.
باشد شما بگویید این را دور کنید چون تولی و تبری هست دیگه، بعد می بینید که این تولی و تبری ابتدایی است، این اینجاست حالا (یعنی روز قیامت) که اصلاً رحمة للعالمین است دیگه تولی و تبری نیست این الان این پایین است بعد می‌بینید همه روز قیامت می‌گوییم خوب حالا درسته، حقّ شمر هم هست که این همه بالا بیاد برای اینکه ایشون باعث شد ما این همه آمدیم اینجا.
توضیح: فایل صوتی این جلسه او، در فضای مجازی موجود است اینجا راکلیک کنید
در ردّ سخنان باطل او می‌گوییم:
بسم الله الرّحمان الرّحیم
الحمدلله ربّ العالمین و صلّی الله علی محمّد و آله الطّاهرین
و لعنةالله علی أعدائهم أجمعین
اصل قرار دادن ظلم و ظالمان به عنوان عامل هدایت، انحرافی عظیم است که تبعات آن نه اندک اندک، بلکه به یک‌باره آشکار می‌شود زیرا
اگر قرار بر این باشد، اصلاً روز قیامت برای چه برپا می‌شود؟ مگر روز قیامت «یوم الحسرة»، «یوم الفصل»، «یوم التغابن» نیست؟ اگر در محکمه الهی همه بازخواست نشوند و براساس کارهای نیک و بد، مستحقّ ثواب و عقاب اعلام نشوند و قرار به جدا شدن نیک و بد نباشد، اصلاً بهشت و جهنم برای چیست؟ و روز قیامت و برپایی آن به چه قصد است؟
و اگر قاتلان و ظالمان به اهل‌بیت عصمت، خاصّه قاتلان سیّدالشّهداء در آتش جهنم مخلّد و جاوید نباشند، چه کسی قرار است جاوید در آتش باشد؟
و اگر قاتل امام حسین راهی به بهشت داشته باشد، سایر کافران و ظالمان و مشرکان، به طریق اولی به بهشت راه دارند زیرا ظلمی که آنان مرتکب شدند، هرگز و هرگز به پای ظلمی که بر اهل‌بیت علیهم السّلام روا داشته شد، نخواهند رسید!!! که اگر چنین نباشد خداوند «نعوذ بالله» عادل نخواهد بود زیرا یزید را به بهشت می‌برد و دزد را در آتش می‌سوزاند!!! کدام عدل چنین حکم می‌کند که رأس شقاوت‌مندان دو عالم، به بهشت راه یابند و سایر گناه‌کاران در جهنم بسوزند؟!…
کسی که ظلم ظالمان را فیض بداند و باور داشته باشد شمر با کشتن امام حسین، هم خود حضرت را به فیض رساند و هم موجب هدایت عدّه‌ای بسیار شد و در آخر خودش هم به فیض خواهد رسید، در حقیقت قائل به حقّانیّت تمام ظلم‌ها شده است[۱] و معتقد است اگر صدای هل من ناصر امام حسین بلند شد، به دلیل ظلمی بود که بر ایشان روا داشته شد و اگر ظلمی در کار نبود، نصرت‌طلبی نبود و گوینده لبیک هم در میان نبود، پس عامل هدایت، ظلم و ظالم است زیرا ظلم، همان عامل اصلی برای هدایت لبیک‌گویان به ندای مظلومان است؟!!…
در حالی که آیات بسیار از قرآن کریم و خیل احادیث معصومین علیهم الصّلاة و السّلام، خداوند را هدایت‌گر می‌دانند و سبب و وسیله هدایت را آیات الهی، اولیاء الهی، انبیاء و اوصیاء الهی معرّفی می‌کند و نه ظلم و ظالم…
اصلاً وقتی برای امام حسین علیه السّلام چنین گفته شود، برای سایر اهل‌بیت اطهار علیهم السّلام خاصّه حضرت زهرا سلام الله علیها هم که در ایّام شهادت آن بزرگوار هستیم ـ قابل تعمیم است. روز قیامت ابوبکر و عمر هم می‌توانند جلو بیایند و بگویند ما باعث شدیم شما برای حضرت فاطمه گریه کنید و هدایت شوید پس ما هم می‌توانیم به ایشان نزدیک شویم. قنفذ غلام ابوبکر هم می‌تواند نزدیک شود مغیره بن شعبه هم می‌تواند نزدیک شود…
امام سجّاد علیه السّلام می‌فرماید: كُلٌّ يَتَقَرَّبُ إِلَى اللهِ عَزَّوَجَلَّ بِدَمِهِ همگی (کسانی که در کربلا امام حسین را کشتند) به وسیله ریختن خون امام حسین علیه السّلام، نزدیکی به خدا را می‌جستند.[۲]
یعنی امام حسین علیه السّلام را قربة الی الله کشتند، اینها هم از آنان هستند که می‌گویند برویم امام حسین را بکشیم به فیض الهی برسیم، یعنی اگر روز عاشورا بودند، به جای اینکه بروند و پشت سر امام حسین علیه السّلام قرار بگیرند و شهید شوند، امام حسین را می‌کشتند و می‌گفتند: من امام را به فیض می‌رسانم دیگران را به فیض می‌رسانم و خودم هم عاقبت به فیض می‌رسم.
و به این کار اعتقاد دارند یعنی اگر دستشان به امام زمان هم برسد حضرت را می‌کشند و معتقدند اگر امام زمان را بکشند، باعث می‌شوند همه به فیض برسند؛ این باورها، صراحتاً در مخالفت با آیات قرآن کریم و احادیث اهل‌بیت عصمت علیهم السّلام است و جز هواهای نفسانی و الهامات شیطانی، هیچ پشتوانه‌ای ندارد… این سخنان ابلیس لعنه‌الله است که از زبان اولیاء او جاری می‌شود، خداوند می‌فرماید: «وَ إِنَّ الشَّياطينَ لَيُوحُونَ إِلى أَوْلِيائِهِمْ لِيُجادِلُوكُمْ وَ إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُون سوره انعام آیه١٢٢ یعنی همانا شیاطین بر پیروان خویش وحی می‌کنند تا با شما مجادله کنند و اگر از آنان پیروی کنید، به یقین مُشرک خواهید بود»؛
اینان همان شیطانی هستند که اهل ایمان را وعده به نداری می‌دهند و به دل سوزاندن برای دشمنان اهل‌بیت امر می‌کنند، خداوند می‌فرماید:«الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلاً سوره ۲ آیه۲۶۹ یعنی شیطان به شما وعده فقر و نداری می‌دهد و شما را به «فحشاء» امر می‌کند در حالی که خداوند آمرزش و فضل از جانب خودش را به شما وعده می‌دهد»؛
مفضّل بن عمرو که یکی از اصحاب حضرت امام صادق علیه السّلام است گوید: نامه‌ای به حضرت نوشتم و درباره اعمال ناشایست و نامشروع برخی افراد پرسیدم. امام صادق علیه السّلام در جواب مرقوم کردند:… خداوند در قرآن كريم می‌فرمايد: «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبىٰ وَ يَنْهىٰ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ یعنی همانا خداوند به عدل و احسان فرمان مىدهد و به بذل و عطاء به خويشاوندان امر مىكند و از انجام «فحشاء» و «منکر» و «بغی» نهى مىكند و به شما پند مىدهد باشد تا یادآور شوید»[۳]
… وَ إِنَّما أَمَرَ اللَّهُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبىٰ يَعْني مَوَدَّةَ ذِي الْقُرْبٰى وَ ابْتِغاءَ طاعَتِهِمْ وَ يَنْهىٰ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ وَ هُمْ أَعْداءُ الْأَنْبِياءِ وَ أَوْصِياءِ الْأَنْبِياءِ وَ هُمُ الْمَنْهِيُّ مِنْ مَوَدَّتِهِمْ وَ طاعَتِهِمْ يَعِظُكُمْ بِهٰذِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ…
و همانا خداوند به عدل و احسان و بخشش به «ذی‌القربی» (که مقصود اهل‌بیت هستند) امر فرموده است و
[۱]– چنان‌که در سخنانش به این مطلب اذعان دارد و درصدد است اصل و برهان ارائه داده و سپس بر مصادیق تعمیم دهد.
[۲]– الخصال: ج١ ص١٦٨ ح١٠١ و الأمالی شیخ صدوق: ص۴۶۲ مجلس٧٠ ح۱۰٫
[۳]– سوره (۱۶) النحل آیه۹۱٫
(بخشش به ذی‌القربی) به معنای مودّت ذی‌القربی و پيروى آنهاست و از «فحشاء ـ کارهای زشت» و «منکرـ کارهای ناپسند» و «بغی ـ ستم‌کاری» نهى فرموده که آنان دشمنان پیامبران و جانشینان پیامبران هستند که دوستى و اطاعت آنها حرام است. خداوند شما را بدین پند دهد؛ باشد تا یادآور شوید… .[۱]
کدام‌یک از دشمنان اهل‌بیت که همگی «فحشاء» هستند، پست‌تر و پلیدتر از شمر و یزید و عمر بن سعد است؟
محمّد بن منصور گوید: درباره این سخن خداوند تعالی که می‌فرماید: «وَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا وَ اللَّهُ أَمَرَنا بِها قُلْ إِنَّ اللَّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ أَ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ ـ و چون مرتکب عمل «فاحشه» شدند، گفتند پدران خود را چنین یافتیم بلکه خداوند ما را به انجام آن امر نمود، (ای پیامبر) بگو خداوند به «فحشاء» امر نمی‌کند، آیا درباره خداوند چیزی می‌گویید که بدان آگاهی ندارید؟» از امام صادق علیه الیسّلام پرسیدم. امام فرمودند: آیا تا کنون کسی را دیده‌ای که گمان کند خداوند به زنا (روابط نامشروع) و شراب‌خواری یا چیزی از این کارهای حرام امر فرموده است؟
(راوی گوید:) عرض کردم: نه. فرمود: این «فاحشه‌ای» که ادّعا می‌کنند خداوند بدان امر کرده است، چیست؟ عرض کردم: خدا و ولیّ خدا آگاه‌تر هستند. فرمود: به راستی که این بیان درباره پیشوایان ظلم است که مردم ادّعا کردند خداوند آنان را به پیروی از کسانی امر نموده که خداوند به پیشوایی آنان فرمانشان نداده است و خداوند بدین وسیله، سخن آنان را به ایشان بازمی‌گرداند و به ما خبر می‌دهد که آنان بر او دروغ گفتند و خداوند این کار آنان را «فاحشه» نامیده است.[۲]
بنابراین فرا خواندن به سوی افرادی از قبیل شمر و یزید و عمرسعد و سایر قاتلان امام حسین، همان فاحشه‌ای است که خداوند هرگز بدان امر نفرموده است و داعیان این سخنان، به خدا دروغ می‌بندند و خداوند درباره اینان می‌فرماید:
فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ وَ كَذَّبَ بِالصِّدْقِ إذْ جاءَهُ أَ لَيْسَ في جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْكافِرينَ (سوره الزمر آیه۳۳) یعنی کیست ستمکارتر از آنکه بر خدا دروغ بندد و چون راستی او را آید، آن را تکذیب کند. آیا در جهنّم جایگاهی برای «کافران» نیست؟
اینها همان کسانی هستند که امام معصوم علیه السّلام می‌فرماید: چنان به قتل امام حسین علیه السّلام راضی هستند که اگر در کربلا حاضر بودند، خود اقدام به قتل سیّدالشّهداء علیه السّلام می‌کردند؛
محمّد بن ارقط از امام صادق علیه السّلام نقل می‌کند که حضرت به من فرمودند: آیا در کوفه بار نهادی؟ عرض کردم: بله. فرمود: آیا قاتلان امام حسین علیه السّلام را در میان خودتان دیدید؟ گوید: عرض کردم: فدایت شوم؛ یک تن از آنان را نیز ندیدم. فرمود: در این صورت تو، قاتل را تنها کسی می‌دانی که بکشد یا تولیت کشتن را بر عهده گیرد؟ آیا به این سخن خداوند گوش نداده‌ای: «قُلْ قَدْ جاءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلي بِالْبَيِّناتِ وَ بِالَّذي قُلْتُمْ- فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ ـ (ای پیامبر) بگو: پیش از من فرستادگان الهی همراه با دلیل و نیز به آنچه شما می‌گویید، آمدند، اگر راست می‌گویید (که با دیدن بیّنه و معجزه ایمان می‌آورید) چرا آنان را کشتید؟» کدام فرستاده که پیش از حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم در میان آنان بود؟ میان حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و حضرت عیسی، فرستاده‌ای نبود بلکه آنان به کشتار فرستادگان الهی راضی و خشنود بودند و به این جهت است که «قاتل» نامیده شدند.[۳]
بنابراین کسانی که به کشته شدن امام حسین علیه السّلام راضی باشند، «قاتل» سیّدالشّهداء علیه السّلام به حساب می‌آیند.
عبدالسّلام بن صالح گوید: به امام رضا علیه السّلام عرض کردم: یابن رسول‌الله، نظر شما چیست درباره حدیثی که از امام صادق علیه السّلام روایت شده مبنی بر اینکه چون قائم آل محمّد قیام کند، فرزندان قاتلان امام حسین
[۱]– بصائرالدرجات: ٥٢٦ ٥٣٦ ب٢١ ح۱ حدّثنا عليّ بن إبراهيم بن هاشم قال: حدّثنا القسم بن الربيع الورّاق، عن محمّد بن سنان، عن صباح المدائنيّ، عن المفضّل: أنّه كتب إلى أبي عبد الله علیه السّلام فجاءه هذا الجواب من أبي عبد الله علیه السّلام:.
و مختصر البصائر:۲٣٨ ح۲۴۷/ ۴ القاسم بن الربيع الورّاق و محمّد بن الحسين الخطّاب، عن محمّد بن سنان، عن صباح المدائنيّ، عن المفضّل بن عمر: أنّه كتب إلى أبي عبد الله عليه السّلام کتاباً فجاءه هذا الجواب من أبي عبد الله عليه السّلام:.
البرهان في تفسير القرآن:۱/٥٤ ح۱۸۵/ ۳- از بصائر الدرجات سعد بن عبدالله، بحار الأنوار:۲٤/٢٨٦ ب٦٦ ح١ از البصائر.
[۲]– بصائر الدرجات: ۳۴ ب۱۶ ح۴ حدّثنا أحمد بن محمّد، عن الحسین بن سعید، عن محمّد بن منصور قال:.
[۳]– تفسير العيّاشي: ج۱ ص۲۰۸ ح۱۶۵٫
علیه السّلام را به خاطر کار پدرانشان می‌کشد؟ امام رضا علیه السّلام فرمودند: چنین است و این روایت صحیح است. راوی گوید به حضرت عرض کردم: پس این سخن خداوند عزّوجلّ که می‌فرماید: «وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرىٰ هیچ‌کس بار گناه دیگری را به دوش نکشد» چه معنایی دارد؟ فرمود: خداوند در تمام سخنانش راست فرمود امّا فرزندان قاتلان امام حسین، به کار پدران خویش راضی هستند و به آن افتخار می‌کنند، و به راستی کسی که نسبت به کاری رضایت داشته باشد، مانند کسی است که آن کار را انجام داده است. و اگر مردی در مشرق زمین کشته شود و مرد دیگری در مغرب زمین به قتل او راضی باشد، آنکه راضی است نزد خداوند شریک قاتل است و چنین است که قائم آل‌محمّد چون قیام کند، آنان را به خاطر کار پدرانشان خواهد کشت.[۱]
معصومین علیهم السّلام در مواضع بسیار، می‌فرمایند: قیام امام زمان، قیام به خون‌خواهی سیّدالشّهدا است، ندای اَلا یا اَهل العالم امام زمان آغاز حرکت قیام است و شعار قیام «یالثارات الحسین» است: «وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً (سوره الإسراء آیه۳۴ ) یعنی و آن‌کس که مظلوم کشته شود، به راستی برای ولیّ دَم او، چیرگی قرار دادیم که در کشتار اسراف نمی‌کند، همانا او «منصور» است.[۲] «مظلوم» در این آیه، سیّدالشّهدا امام حسین علیه السّلام است و «منصور» امام زمان علیه السّلام هستند که در هنگام ظهور، به خون‌خواهی امام حسین علیه السّلام، قیام می‌کنند. این حرکتی فکری است برای بیهوده جلوه دادن انتقام از قاتلان و ظالمان نسبت به ائمّه اطهار و بیهوده جلوه دادن قیام امام زمان عجّل الله فرجه الشّریف.
اینان مصداق اتمّ: «یُریدونَ لِیُطْفِئوا نورَ اللهِ بِأَفْواهِهِمْ» (سوره صف: آیه۹) هستند. اینها می‌خواهند به نام امام حسین علیه السّلام، نام دشمنان ایشان را بالا ببرند و دیگر نه اینکه نام امام حسین و پیروی از راه ایشان عامل فیض دنیا و عقبی است، بلکه ظلم به امام حسین فیض عظیمی را در پی دارد طوری که همه مؤمنان مدیون او و ظلمی که روا کرده است، خواهند شد و کدام دشمنی بالاتر از اینکه به نام دین، تیشه به ریشه دین زده شود؟
این بیانات در حقیقت به دنبال مشروعیت بخشیدن به فعل دشمنان و قاتلان اهل‌بیت هستند و به یقین جایگاه چنین افرادی در اسفل السّافلین جهنّم، بلکه درکه‌ای پایین‌تر با عذابی شدیدتر و دردناک‌تر خواهد بود زیرا ظلم گناه است ولی اعتقاد داشتن به ظلم و حق جلوه دادن آن و ایجاد کردن مشروعیت ساختگی برای آن، گناهی بس سخیف‌تر و عظیم‌تر است.
اگر بنابر قیاس‌های کثیف اینان باشد تمام ظالمان دوران، تمام کفّار تمام مشرکین به این لحاظ که در جبهه علیه حق قرار گرفتند و با باطل بودن خود، موجب نمودِ حق شدند و توجه را به سوی حق جلب کردند، همه اینها مستحق خواهند بود که وارد بهشت شوند.
کسی که می‌گوید وظیفه ماست بگوییم لعن الله عمر بن سعد لعن الله شمر و بعد می‌گوید: باید متشکر شمر و عمرسعد باشیم، خودش به صراحت عنوان کرده که من نظری دارم، آیات و احادیث نظری خلاف آن دارند، حال ما باید در پی کدام‌یک روان باشیم؟
اینها، دست‌های پشت پرده‌ای است که به صورت منسجم عمل می‌کند تا به جای برآوردن ندای مظلومیّت امام حسین علیه السّلام، دشمنان ایشان مظلوم جلوه داده شوند و حقّ ورود به بهشت را داشته باشند امّا؛ بهشتی که از نور امام حسین علیه السّلام آفریده شده است، هرگز جایگاه قاتلان و ظالمان به آن بزرگوار نخواهد بود، رسول‌الله صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند: «وَ فَتَقَ نُورَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ وَ خَلَقَ مِنْهُ الْجِنانَ وَ الْحُورَ الْعينَ[۳] یعنی خداوند نور وجود امام حسین علیه السّلام را شکافت و از آن بهشت و حوریان بهشتی را آفرید».
برای ذکر آنچه در روز قیامت رخ خواهد داد، مجال نیست و از میان تمام احادیث اهل‌بیت علیهم السّلام که در احوال قیامت وارد شده است تنها یک نمونه را ذکر می‌کنیم: رسولخدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند: وقتی روز قيامت فرا برسد، گنبدی از نور براى حضرت فاطمه علیها السّلام برپا مىشود و حسين صلوات الله علیه در حالى كه سر خود را به روى دست گرفته است، به آنجا رو میآورد. هنگامی که فاطمه علیه السّلام او را با این حالت مشاهده كند، آن چنان شيونى سر می‌دهد كه در آن جمع هیچ فرشته مقرّب و پیامبر مرسل و بندهی مؤمنی نمیماند مگر اینکه برای ایشان اشک میریزند. در این هنگام خداوند مردی را با بهترين صورت و بدون سر، تجسّم مىبخشد كه با قاتلان آن حضرت به خون‌خواهى قهرآميز میپردازد. سپس خدا قاتلان حضرت و کسانی که
[۱] – عيون أخبار الرضا عليه السّلام: ج۱ ص۲۷۳ ب۲۸ ح۵ و علل الشرائع: ج۱ ص۲۲۹ ب۱۶۴ ح۱٫
[۲]– مراجعه کنید به: تفسیر العیاشي: ج۲ ص۲۹۰ ح۶۷ و ص۲۹۱ ح۶۹ ، الکافي: ج۸ ص۲۸۸ ح۳۶۴، کامل الزّیارات: ص۶۳، الغیبة شیخ طوسی: ص۱۸۹، مناقب آل أبي‌طالب علیهم السّلام: ج۴ ص۴۷، تأویل الآیات الظّاهرة: ص۲۷۴-٢٧٥ و… .
[۳]– الروضة ابن‌شاذان القمّي: ص١١٣ ح۱۰۰٫
برای قتل حضرت مجهّز شده بودند و آنانکه به نوعى در شهادت ایشان سهيم و شريک بودهاند را جمع مىکند. آن مرد آنها را می‌کشد تا اینکه به آخرین آنها میرسد. پس زنده مىشوند و اميرالمؤمنین علیه السّلام آنها را مىكشد. سپس زنده مىشوند و امام حسن علیه السّلام آنان را مىکشد. سپس زنده مىشوند و امام حسين علیه السّلام آنها را مىكشد. سپس زنده مىشوند (تا آنجا كه) از فرزندان ما هیچ كس باقى نمیماند مگر آنكه آنان را كشته باشد. در این هنگام است که خدا خشم را برطرف می‌کند و غم فراموش شود.
سپس امام صادق علیه السّلام فرمودند: خداوند شيعيان ما را بيامرزد، به خدا سوگند كه شيعيان ما مؤمنان راستين هستند. در مصیبت به وسیله طولانی نمودن ناراحتی و تأسف خوردن با ما شریک شدند.[۱]
سخن آخر، کلام پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم که فرمودند:
أَلا وَ لَعَنَ اللَّهُ قَتَلَةَ الْحُسَيْنِ وَ مُحِبّيهِمْ وَ ناصِريهِمْ، وَ السّاكِتينَ عَنْ لَعْنِهِمْ مِنْ غَيْرِ تَقِيَّةٍ تُسْكِتُهُمْ. أَلا وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى الْباكينَ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیهما السّلام رَحْمَةً وَ شَفَقَةً، وَ اللّاعِنينَ لِأَعْدائِهِمْ وَ الْمُمْتَلِئينَ عَلَيْهِمْ غَيْظاً وَ حَنَقاً أَلا وَ إِنَّ الرّاضينَ بِقَتْلِ الْحُسَيْنِ علیه السّلام شُرَكاءُ قَتَلَتِهِ، أَلا وَ إِنَّ قَتَلَتَهُ وَ أَعْوانَهُمْ وَ أَشْياعَهُمْ- وَ الْمُقْتَدينَ بِهِمْ بُرَآءُ مِنْ دينِ اللَّهِ.
لعنت خداوند جاری است و روان باشد بر قاتلان حسین و دوست‌داران آنان و یاری‌دهندگان آنان و نیز کسانی که از لعنت آنان ساکت هستند بدون تقیّه‌ای که سبب سکوت آنان باشد. همانا صلوات خداوند روان است و روان باشد بر کسانی که از روی دل‌سوزی و محبّت بسیار گریه‌کنندگان بر حسین بن علی علیهماالسّلام هستند، به راستی که قاتلان حسین و یاران و پیروان آنان و نیز کسانی که به آنان اقتدا نمودند (یعنی عمل آنان را تأیید نموده و بدان معتقد شدند) از دین خداوند بیزار هستند.[۲]
[۱]– ثوابالأعمال:۲۱۶، اللهوف:۱۳۷، مثيرالأحزان:۸۱، بحار الأنوار:۴۳/۲۲۱ ب۸ ح۷٫
[۲]– تفسیر منسوب به امام حسن زکيّ عسکريّ علیه السّلام: ص۳۶۹٫
آیت الله شیخ حیدر تربتی کربلائی
